Babylonia japonica nie trafia do specjalistycznego handlu akwarystycznego. Jest klasyfikowana jako trująca po spożyciu. Wyizolowano z niej Prosurugatoxin i Neosurugatoxin (NSTX); ta ostatnia powoduje zaburzenia widzenia, drętwienie warg, silne pragnienie, trudności z mówieniem i spowolnienie czynności trawiennych.
Zatoka Sagura-Bay na pacyficznym wybrzeżu Honsiu w Japonii wydaje się odgrywać szczególną rolę w jej toksyczności. Wcześniej nietoksyczne ślimaki stawały się niezdatne do spożycia po spędzeniu tam pewnego czasu, natomiast toksyczne ślimaki przeniesione z zatoki do innych wód traciły toksyczność po kilku miesiącach.
Obserwacje te sugerowały, że ślimaki nie wytwarzają toksyny samodzielnie. Zamiast tego przypisano ją Coryneobacterium (Lyngbya majoscula), pobieranej wraz z trawą morską w pokarmie i zatrzymywanej przez pewien czas w ich ciałach. W wodach bez trawy morskiej dotkniętej występowaniem tej sinicy ślimaki nie pobierają kolejnych dawek toksyny i stopniowo tracą toksyczność.
Występowanie: Bangladesz, Indonezja, Japonia, Malezja, Morze Południowochińskie, Tajwan