Ten ślimak zasiedla płytkie wody i rafy zachodniej części środkowego Atlantyku, od Karoliny Południowej po Florydę i Zatokę Meksykańską, przez Belize i dalej na południe aż po Brazylię. Odnotowano go również w Oceanie Indyjskim. Preferuje tropikalne temperatury wody i ekosystemy. Okazy zebrane przez rybaków na Morzu Egejskim w 1978 roku doprowadziły do zaklasyfikowania go jako sporadycznie występującego gatunku obcego w Morzu Śródziemnym.
Żywi się glonami, oczyszczając powierzchnie, na których koralowce mogą łatwiej się osiedlać. Polują na niego różne ryby, w tym Lachnolaimus maximus, który rozbija muszlę, aby dostać się do miękkich tkanek. Puste muszle zajmują małe kraby pustelniki, najczęściej Calcinus tibicen, ale również Paguristes punticeps i Paguristes cadenati. Ślimak jest także żywicielem kilku pasożytów.
W obrębie rodziny Cerithiidae wielkość i rzeźba muszli są bardzo zróżnicowane, co często utrudnia identyfikację. Jej przedstawiciele mają rogowe wieczko zamykające otwór muszli. Ślimaki te zasiedlają przede wszystkim płytkie wody, szczególnie piaszczyste obszary wokół raf koralowych w strefie międzypływowej, i często występują w dużych koloniach.
Występowanie: Morze Egejskie (Morze Śródziemne), Belize, Bonaire, Brazylia, Kajmany, Archipel Czagos (Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego), Kostaryka, Floryda, Zatoka Meksykańska, Grecja, Karaiby, Kolumbia, Kuba, Meksyk (wschodni Pacyfik), Morze Śródziemne, Panama, Portoryko, USA, Wenezuela