Mauritia arabica mierzy średnio 8 cm i może osiągać 10,5 cm. Jej muszla, od eliptycznej do jajowatej, jest gładka i błyszcząca. U porcelanek płaszcz na ogół przesuwa się po muszli i ją czyści, utrzymując tę wypolerowaną powierzchnię.
Muszla jest brązowa, ze zmiennym wzorem cienkich, ciemnobrązowych linii i czarnymi plamami po obu bokach; jej górna powierzchnia wydaje się kremowa do szarej. Ujście jest długie i wąskie, z małymi zębami na obu wargach i bez wieczka, które mogłoby je zamykać.
Mauritia arabica jest aktywna głównie nocą, a zwykle chroni się pod kamieniami, głazami i nawisami. Jest drapieżna i żywi się zwierzętami osiadłymi. Jej pokarm obejmuje polipy koralowców, gąbki, glony i porost glonowy.
W wielu regionach mieszkańcy wybrzeży zbierają ją w celach spożywczych. Jej muszla jest wykorzystywana w rękodziele z muszli lub sprzedawana do kolekcji.
Występowanie: Egipt, Morze Arabskie, Australia, Brunei Darussalam, Chiny, Wyspy Cooka, Fidżi, Polinezja Francuska, Guam, Hawaje, Indonezja, Japonia, Kamczatka, Kenia, Kiribati, Reunion, Madagaskar, Malezja, Wyspy Marshalla, Mikronezja, Mozambik, Mjanma (dawniej Birma), Naoero (Nauru), Nowa Południowa Walia (Australia Wschodnia), Niue, Mariany Północne, Afryka Wschodnia, Palau, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Pitcairn, Raja Ampat, Morze Czerwone, Wyspy Salomona, Samoa, Zanzibar, Arabia Saudyjska, Singapur, Sri Lanka, Republika Południowej Afryki, Tajwan, Tanzania, Tajlandia, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Tuvalu, Vanuatu, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Wietnam, Wallis i Futuna, Zachodni Ocean Indyjski