Chitony mają na ogół płaszcz pokryty twardą kutykulą, a ich grzbiet jest zwykle chroniony przez osiem zazębiających się płytek wapiennych i otoczony elastycznym pasem. Często nazywa się je Chiton, choć nazwa ta odnosi się tylko do jednego z kilku rodzajów. Występują szczególnie w strefach przyboju i potrafią tak mocno przywierać do podłoża, że ich odrywanie jest trudne i może spowodować poważne obrażenia. Dlatego należy je transportować razem z podłożem, do którego są przyczepione. W akwariach chitony zeskrobują niskie porosty glonów ze skał i szyb, pozostając w jednym miejscu aż do wyczerpania dostępnego pokarmu. Unikają światła i zwykle wychodzą dopiero po zmroku.
Występowanie: Indo-Pacyfik
Podobnie jak inne mięczaki, chitony pobierają pokarm za pomocą języka ścierającego zwanego tarką.
Większość chitonów to roślinożercy, którzy zeskrobują glony porastające kamienie, skały i muszle mięczaków w strefie przyboju. Niektóre gatunki są drapieżnikami.