Gatunek ten, występujący głównie w Morzu Śródziemnym, zeskrobuje glony ze średniej wielkości kamieni i ich spodniej strony w wodzie sięgającej mniej więcej od kolan do pasa. Jego utrzymanie w akwarium jest opisywane jako proste.
Chitony, czyli grupa Polyplacophora, obejmują ponad 900 gatunków mięczaków i są mniej blisko spokrewnione ze ślimakami, niż mógłby sugerować ich wygląd. Mają osiem wapiennych płytek muszli, choć niektóre okazy kopalne mają ich więcej. Większość żyje w pobliżu wybrzeża pod kamieniami, gdzie poszukuje glonów i detrytusu. Kryształy aragonitu w ich muszlach pozwalają im wykrywać różnice w oświetleniu, a niektóre potrafią widzieć. Pobierają pokarm za pomocą szorstkiego języka, czyli raduli. Większość chitonów to roślinożercy zeskrobujący pokarm z kamieni, skał i muszli mięczaków w strefie przyboju, choć niektóre gatunki są drapieżne.
Występowanie: Morze Adriatyckie (Morze Śródziemne), Morze Egejskie (Morze Śródziemne), Morze Alborańskie (Morze Śródziemne), Wody europejskie, Francja, Morze Śródziemne, Portugalia, Hiszpania
Chitony są dość łatwe w utrzymaniu. Często trafiają do akwariów na żywej skale, gdzie bardzo skutecznie zjadają mikroglony i detrytus.
Odrywanie chitona od skały lub szyby akwarium wymaga ostrożności. Jeśli nie zostanie oderwany przy pierwszym pchnięciu, jego silna noga może przywrzeć tak mocno, że kolejne próby spowodują obrażenia. Pozostawienie go na skale, do której jest przyczepiony, pozwala uniknąć tego ryzyka.