Tritia mutabilis ma gładką, lekko rozdętą muszlę, łączącą owalny zarys ze stożkowatą skrętką. Jej siedem skrętów jest zaokrąglonych i pogrubionych w górnej części, a najniższy jest większy niż wszystkie pozostałe razem wzięte. Trzy górne mają delikatną, przeplatającą się rzeźbę, natomiast na ostatnim skręcie, w pobliżu jego podstawy, występuje kilka delikatnych linii poprzecznych.
Biały, owalny otwór muszli jest głęboko wcięty i nachylony u podstawy, a jego wnętrze ma barwę kasztanowobrązową. Cienka, biała warga zewnętrzna ma bardzo drobne rowki na wewnętrznej powierzchni. Warga wewnętrzna jest cienka, błyszcząca i biała, częściowo zachodząc na korpus muszli. Wygięte wrzeciono kończy się ostrym, lekko wystającym kilem u podstawy.
Ubarwienie muszli jest bardzo zmienne. Muszle czerwone lub płowe mają wzdłuż górnej krawędzi skrętów podzielony na odcinki biało-fioletowy pas, któremu towarzyszą faliste, podłużne żółte lub czerwone znaczenia, od wyrazistych po bardzo słabo widoczne. Inne formy mają czerwone tło z gęsto rozmieszczonymi białymi wzorami przypominającymi płomienie lub szeroko rozstawionymi brązowymi liniami podłużnymi. Długotrwała ekspozycja na światło może sprawić, że muszla stanie się biaława, uwidaczniając linie poprzeczne. Pas wzdłuż szwu utrzymuje się we wszystkich tych wariantach.
W akwariach te spokojne ślimaki żywiące się padliną szybko gromadzą się wokół pokarmu, który dociera na dno, spulchniając podczas żerowania górne warstwy piasku. Są bezpieczne dla rafy i pozostawiają inne zwierzęta w spokoju, chyba że zwierzęta te już umierają. Przedstawiciele Nassariidae to na ogół głównie drobne morskie zwierzęta żywiące się padliną, występujące na całym świecie i często liczne na miękkich podłożach strefy pływów.
Występowanie: Morze Adriatyckie (Morze Śródziemne), Morze Egejskie (Morze Śródziemne), Egipt, Francja, Izrael, Mauretania, Morze Śródziemne, Afryka Północna, Atlantyk Wschodni, Portugalia, Morze Czarne, Hiszpania, Afryka Zachodnia