Trochus parvus został zebrany w siedliskach raf koralowych Morza Południowochińskiego, gdzie odkryto również Trochus nanhai. Zbadane muszle miały 11,0–13,0 mm wysokości i 10,4–14,0 mm szerokości.
Mała, stożkowata muszla ma spiczasty wierzchołek, który jest zazwyczaj czerwony. Wyraźne czerwonobrązowe pasy podłużne zwężają się ku podstawie, przechodząc w plamki. Na sześciu płaskich skrętach znajdują się 3–4 spiralne rzędy gęsto rozmieszczonych granulek. Są one zaokrąglone, paciorkowate lub lekko spłaszczone, przy czym granulki na górnych skrętach są mniejsze niż na dolnych. Skręty obrzeża spiralny grzbiet z wyraźnych, równomiernie rozmieszczonych guzków. Ostatni skręt pokrywają ciasno ułożone, niemal kwadratowe, spłaszczone paciorki, które tworzą zaokrąglony profil.
Lekko wklęsła podstawa ma 7–8 koncentrycznych, ziarnistych grzbietów, oddzielonych odstępami o szerokości równej szerokości samych grzbietów. Pochyłe wrzeciono ma 3–4 ciasno skupione, pofałdowane zęby, które tworzą pozorny dołek osiowy. Na wardze wewnętrznej znajdują się cztery fałdy, a wnętrze muszli jest perłowe, z delikatnymi spiralnymi grzbietami.
Ząb środkowy tarki ma wierzchołek w kształcie litery V i szeroki, trapezowaty trzon, po którego bokach symetrycznie rozmieszczonych jest osiem ząbków. Po każdej stronie występuje pięć zębów bocznych. Każdy ma fałd trzonu, który mocno zazębia się z sąsiednim zębem, i jest wyposażony w 3–5 ząbków tylko po jednej stronie. Piąty ząb boczny ma wyraźny wierzchołek w kształcie wiosła. Zęby brzeżne są wąskie i sierpowate, a każdy z najbardziej wewnętrznych 9–12 zębów ma 2–3 ząbki. Od dziesiątego do trzynastego zęba brzeżnego wielkość zębów stopniowo maleje, natomiast liczba ząbków rośnie, tworząc struktury grzebieniaste lub pierzaste. W oryginalnym opisie nie podano dokładnej masy, głębokości wody ani jej temperatury.
Identyfikacja gatunków w obrębie Trochus jest często trudna. Trochus firmus, Trochus erythreus, Trochus flammulatus i Trochus maculatus mają bardzo podobne muszle, a niektóre oryginalne opisy są niekompletne. Identyfikacja nowo napotkanych ślimaków trochowatych opiera się na morfologii muszli wspomaganej modelowaniem 3D, przy czym główną rolę odgrywa barkoding DNA.