Turbo bruneus ma grubą muszlę ze spiralnymi listewkami złożonymi z drobnych łusek, które nadają jej szorstką fakturę. Jej półkuliste wapienne wieczko pokrywają liczne drobne guzki; jest ono ciemnozielone, z szarawymi i białymi brzegami. Żywe zwierzę ma brązowe nakrapianie i parę smukłych czułków.
Zamieszkuje rafy koralowe, skaliste wybrzeża i łąki trawy morskiej na głębokościach do 30 m, częściej występując w płytkiej wodzie o głębokości około 5–10 m. Jest łatwym w utrzymaniu, wytrzymałym mieszkańcem akwarium, żywiącym się glonami, porostem glonowym i mikroskopijnymi cząstkami znajdującymi się na glonach. W akwariach odnotowano zarówno składanie ikry, jak i rozmnażanie.
Ślimaki Turbo są rozdzielnopłciowe. Podczas rozrodu samce uwalniają plemniki do wody, a prądy przenoszą je do pobliskich samic. Po zapłodnieniu samice przytwierdzają do skał lub innych twardych powierzchni setki małych jaj otoczonych galaretowatą substancją. Z jaj wykluwają się swobodnie pływające larwy, które ostatecznie osiadają na dnie morskim i dorastają do postaci dorosłych.
Ślimaki te mogą przeżyć krótkie okresy poza wodą. Podczas odpływu zamykają ujście muszli wieczkiem, aby zapobiec wysychaniu, co pozwala im znosić kontakt z powietrzem w siedliskach strefy pływów.
Występowanie: Australia, Brunei Darussalam, Indie, Ocean Indyjski, Indonezja, Indo-Pacyfik, Kambodża, Katar, Madagaskar, Mjanma (dawniej Birma), Filipiny, Celebes, Tajlandia, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Wietnam, Pacyfik Zachodni
Te bezkręgowce mają kulistą muszlę, zwykle grubą, z wapiennym wieczkiem zamykającym jej ujście.