Stenopus zanzibaricus jest stosunkowo łatwy w utrzymaniu i po udanej aklimatyzacji staje się dość odporny. Krewetki są na ogół dość wrażliwe na zmiany gęstości wody, dlatego konieczna jest staranna aklimatyzacja. Należy utrzymywać go pojedynczo lub w parze, zamiast z kilkoma innymi krewetkami boksującymi. Zwykle spędza godziny dzienne w ciemnej jaskini i staje się aktywny wieczorem. Jest znacznie bardziej płochliwy niż Stenopus hispidus i powinien być utrzymywany wyłącznie z małymi, spokojnymi rybami.
Karapaks, rostrum, słupki oczne, trzonki czułków pierwszej i drugiej pary oraz proksymalna część łuski czułkowej mają wyraźną złocistożółtą barwę. Wici czułków drugiej pary są na całej długości ciemnoczerwone. Dystalna część łuski czułkowej, trzecie szczękonóża i proksymalne części wszystkich pięciu par odnóży krocznych są półprzezroczysto białe.
Na pierwszych dwóch parach odnóży krocznych szczypce, karpus i dystalna część merusa są nieprzezroczyście białe. Na trzeciej parze proksymalna szósta część dłoni, palce i okolica stawu są białe. Przez środek dłoni przebiegają dwa wąskie czerwone pasy, rozdzielone szerszym żółtym obszarem. Proksymalna i dystalna ćwiartka karpusu są białe, a środkowa połowa ciemnoczerwona. Dystalna ćwiartka merusa jest biała, następna ćwiartka ciemnoczerwona, a poprzedzająca ją ćwiartka biała.
Na czwartej i piątej parze odnóży krocznych daktylus i końcówka propodusu są białe. Większość propodusu, cały karpus i dystalny koniec merusa są ciemnoczerwone. Odwłok jest przeważnie biały, szczególnie na górnych powierzchniach trzeciego i szóstego segmentu. Na bokach drugiego i piątego segmentu występują duże, owalne czerwone plamy. Wachlarz ogonowy jest intensywnie biały, z szerokim czerwonym pasem przebiegającym w pobliżu jego przedniej krawędzi.
Występowanie: Polinezja Francuska, Wyspy Towarzystwa (Wyspy Towarzystwa), Indonezja, Indo-Pacyfik, Kenia, Kiribati, Wyspy Marshalla, Mikronezja, Moorea, Afryka Wschodnia, Morze Czerwone, Zanzibar, Tanzania