Echinodorus decumbens

Opis

Echinodorus decumbens został odkryty przez Christel Kasselmann w 1994 roku wzdłuż Rio Surubim w Piauí w Brazylii, gdzie zasiedla brzegi rzek i sezonowe strefy zalewowe. Gatunek charakteryzuje się wyprostowaną rozetą liściową z charakterystycznymi pełzającymi łodygami kwiatowymi, co znalazło odzwierciedlenie w nazwie naukowej oznaczającej "pochyłą roślinę mieczykowatą". Blisko spokrewniony z Echinodorus subalatus, E. decumbens można odróżnić w formie wynurzonej po pełzających łodygach kwiatowych, większych rozmiarach oraz większych odstępach między okółkami łodygi kwiatowej. Lancetowate liście są wyraźnie węższe niż u E. subalatus, a kąty łodygi kwiatowej są trójkątne, a nie skrzydlate. Ogonki liściowe mają charakterystyczny rowek na górnej powierzchni, podczas gdy okółki łodygi kwiatowej niosą długie, wąskie przylistki oraz krótko osadzone kwiaty z 12 jasnożółtymi pręcikami. Gatunek jest samopłonny i nie wytwarza owoców po zapyleniu. Liście podwodne mogą przekraczać 50 cm długości, są bardzo wąskie z mocnymi ogonkami. Nerw główny liści podwodnych jest bardziej wyraźny i jaśniejszy niż otaczająca tkanka liściowa, która może wykazywać lekką przezroczystość. E. decumbens dobrze się rozwija w temperaturach powyżej 25°C, przy czym optymalny wzrost następuje w zakresie 25-30°C. Wykazuje dobrą adaptację do różnych parametrów wody, tolerując zarówno miękką kwaśną wodę, jak i umiarkowanie twardą zasadową. Dojrzałe okazy mogą osiągać wysokość do 75 cm, co czyni je idealnymi do wysokich akwariów, podczas gdy młodsze rośliny pozostają odpowiednie do mniejszych zbiorników, dopóki nie przerośnie przestrzeni. Silne rośliny mogą rozwijać listowie wynurzone, które można usunąć, aby zachęcić do odnowionej produkcji liści podwodnych.