Java moss

Opis

Taxiphyllum barbieri, powszechnie znany jako mech jawajski, należy do najpopularniejszych i najczęściej uprawianych mchów akwariowych na świecie. Gatunek został formalnie zidentyfikowany przez Zennosuke Iwatsuki w 1982 roku. W literaturze akwarystycznej utrzymuje się zamieszanie taksonomiczne – niektóre źródła błędnie przypisują nazwę mech jawajski gatunkowi Vesicularia dubyana, podczas gdy inne określają Taxiphyllum barbieri jako mech Bogor. Ten wyjątkowo adaptacyjny mech rozwija się przy minimalnych wymaganiach pielęgnacyjnych, tolerując szeroki zakres parametrów wody i warunków oświetleniowych. Wykazuje znaczną tolerancję temperaturową, przeżywając do 30°C, chociaż optymalny wzrost następuje w chłodniejszych temperaturach około 24°C. Intensywność światła znacząco wpływa na morfologię wzrostu: silne światło promuje gęsty, zwarty pokrój, podczas gdy słabsze światło powoduje ciemniejsze zabarwienie z wydłużonymi, rzadkimi pędami. Suplementacja nawozami, szczególnie preparatami zawierającymi żelazo, oraz podawanie CO2 zwiększają wigór i poprawiają wygląd. Mech zakotwicza się za pomocą ryzoidów i łatwo przyrasta do elementów hardscape'u, takich jak korzenie i kamienie, gdy zostanie przymocowany żyłką nylonową lub linką wędkarską. W systemach filtracyjnych doskonale sprawdza się w filtrach matowych hamburskich, z czasem kolonizując całą powierzchnię. Pielęgnacja jest prosta – przycinanie nożyczkami utrzymuje pożądany kształt, a odcięte fragmenty łatwo się ukorzeniają. Skomplikowana struktura mchu tworzy rozległą powierzchnię, która stanowi siedlisko pożytecznych mikroorganizmów i materii organicznej, zapewniając niezbędne schronienie dla narybku oraz naturalne pastwisko dla bezkręgowców, szczególnie krewetek.